Өнө мөнх...

Тунгалаг өглөөний нарыг хүлхэх
Хэт эртийн шаналан минь
Тодорхой гэгээн сарны
Хэзээ ч үл тасрах гэрэл минь
Зүрхний алтан хуудаснаа
Хөндүүр зовнилыг амтлуулах
Зүр гурхан салхины
Хамар цоргим сэнгэг үнэр минь
Зөрөөд өнгөрөхөд чинь
Гишгэх хөлийн чинь чимээг чагнамаар
Зөөлхөнөөр үс чинь намирахуйд
Гөлгөлж буй мод бүхэнд нэр хайрламаар
Санахын жаргал эдлүүлж
Өөр нэгэнтэй нүдэн дээр минь тэврэлдэх
Саруулхан дүрт
Өнө мөнхийн шүлэг минь...
  
                                /Түүний тухай тэр өөрөө л мэдэх байх... харин миний мэдэхээр тэр их сонин. Гэхдээ түүнд миний ч бусдын ч мэдэхгүй нэг тийм зүйл бий гэдэгт л би итгэдэг.../

...

Тэнд чи
Ертөнц гуниглуулсан
Нэгэн харцтай учраад
Тэр хаврын бороонд
Дусал болон шингэсэн
Тэнд би байгаагүй
Эгшин зуурт
Дэлбээгээ хумих цэцэгс
Нэгэн харцны
Учралыг хүсэмжлээд
Эргэж ирэхгүй хагдарсан
Эндээс би чамайг хайхгүй
Тэнд би
Бас нэгэн
Гунигт харцанд автаад
Тэр намрын
Навчистай хамт хийссэн
Тэнд чи үзэгдээгүй
Гарыг минь дулаацуулах гэж
Нэгэн харц
Өвлийг хүлээгээд
Олон олон мөчийг элээсэн
Эндээс чи намайг олохгүй...